Gazal 424: No te separes de mí, que eres la luz de mis ojos

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

از دامن تو دست ندارند عاشقان
پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای

از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنک
در دلبری، به غایت خوبی رسیده‌ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان
معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا
بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای

No te separes de mí, que eres la luz de mis ojos,
el sosiego de mi alma y el compañero de mi corazón asustado.

Los amantes no sueltan tu falda;
has rasgado la camisa de su paciencia.

Que no te alcance daño del ojo de tu propia fortuna,
pues en robar corazones has llegado al colmo de la hermosura.

No me prohíbas amarlo, oh muftí del tiempo;
te disculpo, porque no lo has visto.

Aquel reproche que te hizo el amigo, Hafez:
quizá habías estirado los pies más allá de tu manta.