Ghazal 424: Ne te sépare pas de moi, car tu es la lumière de mes yeux

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

از دامن تو دست ندارند عاشقان
پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای

از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنک
در دلبری، به غایت خوبی رسیده‌ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان
معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا
بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای

Ne te sépare pas de moi, car tu es la lumière de mes yeux,
le repos de mon âme et le compagnon de mon cœur effarouché.

Les amants ne lâchent pas le pan de ta robe ;
tu as déchiré la chemise de leur patience.

Qu'aucun mal ne te vienne de l'œil de ta propre fortune,
car dans l'art de ravir les cœurs tu as atteint le comble de la beauté.

Ne m'interdis pas de l'aimer, ô mufti du temps ;
je t'excuse, car tu ne l'as pas vu.

Ce reproche que l'ami t'a fait, ô Hafez :
peut-être avais-tu étendu les pieds au-delà de ta couverture.