Ghazal 427: La bougie est devenue le papillon de la lampe de ton visage

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

خرد که قید مجانین عشق می‌فرمود
به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟
هزار جان گرامی فدای جانانه

من‌ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش
نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت
فسون ما بر او گشته است افسانه

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند
به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟

به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی
ز شمع روی تواش چون رسید پروانه

مرا به دور لب دوست هست پیمانی
که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز
فتاد در سر حافظ هوای میخانه

La bougie est devenue le papillon de la lampe de ton visage ;
à cause de ton état je n'ai plus souci du mien.

La raison, qui ordonnait d'enchaîner les fous d'amour,
est devenue folle au parfum de la jacinthe de ta boucle.

Si ma vie s'en est allée au vent pour le parfum de ta boucle, qu'importe ?
Que mille vies chères soient la rançon de l'aimé.

Effarouché, je suis tombé de jalousie hier soir,
quand j'ai vu mon aimé dans la main d'un étranger.

Que de stratagèmes nous avons montés, et sans profit ;
notre charme sur lui est devenu une fable.

Sur le feu de son beau visage, en guise de graine de rue,
qui a vu d'autre grain que son grain de beauté noir ?

Pour la bonne nouvelle, la bougie a rendu l'âme au vent d'est en un souffle,
quand lui est venu le sauf-conduit de la bougie de ton visage.

Au temps de la lèvre de l'ami j'ai fait un pacte :
ne porter à ma langue que le propos de la coupe.

Ne parle pas de l'école ni du couvent, car de nouveau
le désir de la taverne est tombé dans la tête de Hafez.