Ghazal 433: O tu che hai gettato sulla luna un velo di peluria di muschio

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
لطف کردی سایه‌ای بر آفتاب انداختی

تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت
حالیا نیرنگ نقشی خوش بر آب انداختی

گوی خوبی بردی از خوبان خلخ شاد باش
جام کیخسرو طلب، کافراسیاب انداختی

هرکسی با شمع رخسارت به وجهی عشق باخت
زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

گنج عشق خود نهادی در دل ویران ما
سایهٔ دولت بر این کنج خراب انداختی

زینهار از آب آن عارض که شیران را از آن
تشنه‌لب کردی و گردان را در آب انداختی

خواب بیداران ببستی وآن گه از نقش خیال
تهمتی بر شب‌روان خیل خواب انداختی

پرده از رخ برفکندی یک نظر در جلوه‌گاه
وز حیا حور و پری را در حجاب انداختی

باده نوش از جام عالم بین که بر اورنگ جم
شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختی

از فریب نرگس مخمور و لعل می‌پرست
حافظ خلوت‌نشین را در شراب انداختی

وز برای صید دل در گردنم زنجیر زلف
چون کمند خسرو مالک رقاب انداختی

داور داراشکوه‌ ای آن که تاج آفتاب
از سر تعظیم بر خاک جناب انداختی

نصرة الدین شاه یحیی آن که خصم ملک را
از دم شمشیر چون آتش در آب انداختی

O tu che hai gettato sulla luna un velo di peluria di muschio,
hai fatto una gentilezza: hai gettato un'ombra sul sole.

Che cosa farà di noi la freschezza e il colore della tua guancia!
Per ora hai gettato sull'acqua l'inganno di una bella immagine.

Hai portato via la palla della bellezza ai belli di Khallokh: sii lieto;
chiedi la coppa di Kay Khosrow, perché hai atterrato Afrasiyab.

Ognuno ha giocato d'amore a suo modo con la candela del tuo volto;
fra tutti, è la falena che hai gettato nell'agitazione.

Hai posto il tesoro del tuo amore nel nostro cuore in rovina;
hai gettato l'ombra della fortuna su questo angolo devastato.

Guardati dall'acqua di quella guancia, con la quale
hai lasciato i leoni con le labbra assetate e gettato gli eroi nell'acqua.

Hai legato il sonno di chi veglia, e poi, con un'immagine di sogno,
hai gettato il sospetto sui nottambuli della schiera del sonno.

Hai tolto il velo dal volto, uno sguardo, nel luogo dove si mostra la bellezza,
e per pudore hai mandato urì e fate dietro il velo.

Bevi vino dalla coppa che mostra il mondo, perché sul trono di Jamshid
hai tolto il velo dal volto della bella desiderata.

Con l'inganno del narciso languido e del rubino amante del vino,
hai gettato Hafez, il recluso, nel vino.

E per cacciare il cuore hai gettato al mio collo la catena della tua ciocca,
come il laccio del re, signore degli uomini.

O giudice con la maestà di Dario, tu che hai fatto cadere
la corona del sole, in omaggio, sulla polvere della tua soglia;

Nosrat al-Din Shah Yahya, tu che col filo della spada
hai gettato il nemico del regno, come fuoco, nell'acqua.