Ghasel 434: O Herz, sei keinen Augenblick leer von Liebe und Rausch

ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
وآنگه برو که رستی از نیستی و هستی

گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو
هر قبله‌ای که بینی بهتر ز خودپرستی

با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش
بیماری اندر این ره بهتر ز تندرستی

در مذهب طریقت خامی نشان کفر است
آری طریق دولت چالاکی است و چستی

تا فضل و عقل بینی بی‌معرفت نشینی
یک نکته‌ات بگویم خود را مبین که رستی

در آستان جانان از آسمان میندیش
کز اوج سربلندی افتی به خاک پستی

خار ارچه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی

صوفی پیاله‌پیما حافظ قرابه‌‌پرهیز
ای کوته‌آستینان تا کی درازدستی؟

O Herz, sei keinen Augenblick leer von Liebe und Rausch,
und dann geh, denn du bist befreit von Nichtsein und Sein.

Siehst du Leben in deinem Leib, so widme dich seinem Werk;
jede Gebetsrichtung, die du siehst, ist besser als Selbstanbetung.

Sei in Schwäche und Ohnmacht froh wie der Lufthauch;
auf diesem Weg ist Krankheit besser als Gesundheit.

In der Lehre des Pfades ist Unreife das Zeichen des Unglaubens;
ja, der Weg des Glücks ist Gewandtheit und Flinkheit.

Solange du auf Gelehrsamkeit und Vernunft schaust, sitzt du ohne Erkenntnis da;
einen Punkt sage ich dir: Sieh nicht auf dich selbst, und du bist frei.

Denk an der Schwelle des Geliebten nicht an den Himmel,
damit du nicht vom Gipfel des Hochmuts in den Staub der Niedrigkeit fällst.

Zehrt der Dorn auch an der Seele, die Rose bittet dafür um Verzeihung;
die Bitterkeit des Weins ist gering neben der Lust des Rausches.

Der Sufi misst den Becher aus, Hafis meidet die Flasche;
o ihr mit den kurzen Ärmeln, wie lange noch die langen Finger?