Ghasel 433: O du, der du einen Schleier aus moschusdunklem Flaum über den Mond geworfen hast

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
لطف کردی سایه‌ای بر آفتاب انداختی

تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت
حالیا نیرنگ نقشی خوش بر آب انداختی

گوی خوبی بردی از خوبان خلخ شاد باش
جام کیخسرو طلب، کافراسیاب انداختی

هرکسی با شمع رخسارت به وجهی عشق باخت
زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

گنج عشق خود نهادی در دل ویران ما
سایهٔ دولت بر این کنج خراب انداختی

زینهار از آب آن عارض که شیران را از آن
تشنه‌لب کردی و گردان را در آب انداختی

خواب بیداران ببستی وآن گه از نقش خیال
تهمتی بر شب‌روان خیل خواب انداختی

پرده از رخ برفکندی یک نظر در جلوه‌گاه
وز حیا حور و پری را در حجاب انداختی

باده نوش از جام عالم بین که بر اورنگ جم
شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختی

از فریب نرگس مخمور و لعل می‌پرست
حافظ خلوت‌نشین را در شراب انداختی

وز برای صید دل در گردنم زنجیر زلف
چون کمند خسرو مالک رقاب انداختی

داور داراشکوه‌ ای آن که تاج آفتاب
از سر تعظیم بر خاک جناب انداختی

نصرة الدین شاه یحیی آن که خصم ملک را
از دم شمشیر چون آتش در آب انداختی

O du, der du einen Schleier aus moschusdunklem Flaum über den Mond geworfen hast,
du hast eine Güte erwiesen: einen Schatten auf die Sonne geworfen.

Was werden Frische und Farbe deiner Wange noch mit uns machen!
Vorerst hast du die List eines schönen Bildes aufs Wasser geworfen.

Du hast den Schönen von Challoch den Ball der Schönheit abgenommen: Sei froh;
verlange den Becher des Kai Chosrau, denn du hast Afrasiyab niedergeworfen.

Jeder spielte auf seine Weise mit der Kerze deines Gesichts das Spiel der Liebe;
unter allen hast du den Falter in Unruhe gestürzt.

Du hast den Schatz deiner Liebe in unser zerstörtes Herz gelegt;
du hast den Schatten des Glücks auf diesen verfallenen Winkel geworfen.

Hüte dich vor dem Wasser jener Wange, durch das
du Löwen durstig ließest und Helden ins Wasser warfst.

Du hast den Schlaf der Wachenden gebunden und dann mit einem Traumbild
Verdacht auf die Nachtwandler der Schar des Schlafs geworfen.

Du hast für einen Blick am Ort der Schau den Schleier vom Gesicht geworfen
und aus Scham Huri und Fee hinter den Schleier geschickt.

Trink Wein aus dem weltzeigenden Becher, denn auf Dschamschids Thron
hast du der ersehnten Schönen den Schleier vom Gesicht geworfen.

Durch die Täuschung der schmachtenden Narzisse und der weinliebenden Rubinlippe
hast du Hafis, den Zurückgezogenen, in den Wein gestürzt.

Und um das Herz zu jagen, warfst du mir die Kette deiner Locke um den Hals
wie die Fangschlinge des Königs, des Herrn über die Menschen.

O Richter mit dem Glanz des Darius, du, der du die Krone der Sonne
in Ehrerbietung auf den Staub deiner Schwelle gebracht hast;

Nosrat al-Din Schah Yahya, du, der du mit der Schneide des Schwerts
den Feind des Reiches wie Feuer ins Wasser geworfen hast.