Ghazal 434: Ô cœur, ne sois pas un instant vide d'amour et d'ivresse

ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
وآنگه برو که رستی از نیستی و هستی

گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو
هر قبله‌ای که بینی بهتر ز خودپرستی

با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش
بیماری اندر این ره بهتر ز تندرستی

در مذهب طریقت خامی نشان کفر است
آری طریق دولت چالاکی است و چستی

تا فضل و عقل بینی بی‌معرفت نشینی
یک نکته‌ات بگویم خود را مبین که رستی

در آستان جانان از آسمان میندیش
کز اوج سربلندی افتی به خاک پستی

خار ارچه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی

صوفی پیاله‌پیما حافظ قرابه‌‌پرهیز
ای کوته‌آستینان تا کی درازدستی؟

Ô cœur, ne sois pas un instant vide d'amour et d'ivresse,
puis va, car tu es délivré du néant et de l'être.

Si tu vois la vie dans ton corps, occupe-toi de son œuvre ;
toute qibla que tu vois vaut mieux que l'adoration de soi.

Dans la faiblesse et l'impuissance, sois heureux comme la brise ;
sur ce chemin la maladie vaut mieux que la santé.

Dans la doctrine de la Voie, l'immaturité est signe d'impiété ;
oui, le chemin de la fortune est agilité et promptitude.

Tant que tu vois savoir et raison, tu restes sans connaissance ;
je te dirai un seul point : ne te regarde pas toi-même, et tu es délivré.

Sur le seuil de l'aimé ne songe pas au ciel,
de peur de tomber du faîte de l'orgueil dans la poussière de la bassesse.

Si l'épine use l'âme, la rose en demande pardon ;
l'amertume du vin est peu de chose auprès du goût de l'ivresse.

Le soufi mesure la coupe, Hafez s'abstient du flacon ;
ô gens aux manches courtes, jusqu'à quand ce bras long ?