Ghasel 436: Hätte jener mit dem duftenden Flaum uns einen Brief geschrieben

آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی
گردون ورق هستی ما درننوشتی

هر چند که هجران ثمر وصل برآرد
دهقان جهان! کاش که این تخم نکشتی

آمرزش نقد است کسی را که در این جا
یاری‌ست چو حوری و سرایی چو بهشتی

در مصطبهٔ عشق تنعم نتوان کرد
چون بالش زر نیست، بسازیم به خشتی

مفروش به باغ ارم و نخوت شداد
یک شیشه می و نوش‌لبی و لب کشتی

تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا؟
حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی

آلودگی خرقه، خرابی جهان است
کو راهروی، اهل دلی، پاک‌سرشتی؟

از دست چرا هشت سر زلف تو حافظ؟
تقدیر چنین بود، چه کردی که نهشتی؟

Hätte jener mit dem duftenden Flaum uns einen Brief geschrieben,
das Himmelsrad hätte das Blatt unseres Daseins nicht zusammengerollt.

Bringt die Trennung auch die Frucht der Vereinigung hervor,
o Bauer der Welt, hättest du diesen Samen doch nie gesät.

Vergebung wird dem bar ausgezahlt, der hier
einen Freund wie eine Huri und ein Haus wie das Paradies hat.

Auf der Bank der Liebe lässt sich nicht im Wohlleben sitzen;
da es kein goldenes Kissen gibt, begnügen wir uns mit einem Ziegel.

Verkaufe nicht für den Garten von Iram und den Hochmut Schaddads
eine Flasche Wein, einen Süßlippigen und den Rand eines Feldes.

Wie lange noch der Kummer um die niedrige Welt, o wissendes Herz?
Es ist schade, wenn die Schönheit sich in die Hässlichkeit verliebt.

Die Befleckung der Kutte ist der Ruin der Welt;
wo ist ein Wanderer, ein Herzensmensch, einer von reinem Wesen?

Warum ließ Hafis die Spitze deiner Locke aus der Hand?
So war es bestimmt; was hätte er tun sollen, als sie loszulassen?