Ghasel 437: O du, von dessen Gasse die Geschichte des Paradieses nur eine Erzählung ist

ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
شرح جمال حور ز رویت روایتی

انفاس عیسی از لب لعلت لطیفه‌ای
آب خضر ز نوش لبانت کنایتی

هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ای
هر سطری از خصال تو و از رحمت آیتی

کی عطرسای مجلس روحانیان شدی؟
گل را اگر نه بوی تو کردی رعایتی

در آرزوی خاک در یار سوختیم
یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی

ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت
صد مایه داشتی و نکردی کفایتی

بوی دل کباب من آفاق را گرفت
این آتش درون بکند هم سرایتی

در آتش ار خیال رخش دست می‌دهد
ساقی بیا که نیست ز دوزخ شکایتی

دانی مراد حافظ از این درد و غصه چیست؟
از تو کرشمه‌ای و ز خسرو عنایتی

O du, von dessen Gasse die Geschichte des Paradieses nur eine Erzählung ist
und von dessen Gesicht die Schilderung der Schönheit der Huri nur ein Bericht.

Der Atem Jesu ist eine Feinheit deiner Rubinlippe;
das Wasser des Chiser ist eine Anspielung auf die Süße deiner Lippen.

Jedes Stück meines Herzens enthält eine Geschichte des Kummers;
jede Zeile deiner Eigenschaften ist ein Vers der Barmherzigkeit.

Wann hätte die Rose die Runde der Geistigen mit Duft erfüllt,
hätte dein Duft ihr nicht eine Gunst erwiesen?

Wir sind im Verlangen nach dem Staub an der Tür des Freundes verbrannt;
denk daran, Ostwind, dass du uns keinen Beistand gabst.

O Herz, dein Wissen und dein Leben gingen umsonst in den Wind;
hundert Mittel hattest du und hast sie nicht genutzt.

Der Geruch meines gebratenen Herzens hat die Horizonte erfüllt;
dieses innere Feuer wird auch übergreifen.

Wenn im Feuer das Bild seines Gesichts zu haben ist,
komm, Schenke, denn über die Hölle ist nicht zu klagen.

Weißt du, was Hafis mit diesem Schmerz und Kummer will?
Einen Blick von dir und eine Gunst vom König.