Ghazal 437: Ô toi dont la ruelle fait de l'histoire du paradis un simple conte

ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
شرح جمال حور ز رویت روایتی

انفاس عیسی از لب لعلت لطیفه‌ای
آب خضر ز نوش لبانت کنایتی

هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ای
هر سطری از خصال تو و از رحمت آیتی

کی عطرسای مجلس روحانیان شدی؟
گل را اگر نه بوی تو کردی رعایتی

در آرزوی خاک در یار سوختیم
یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی

ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت
صد مایه داشتی و نکردی کفایتی

بوی دل کباب من آفاق را گرفت
این آتش درون بکند هم سرایتی

در آتش ار خیال رخش دست می‌دهد
ساقی بیا که نیست ز دوزخ شکایتی

دانی مراد حافظ از این درد و غصه چیست؟
از تو کرشمه‌ای و ز خسرو عنایتی

Ô toi dont la ruelle fait de l'histoire du paradis un simple conte,
et dont le visage fait de la beauté des houris un simple récit.

Le souffle de Jésus est une finesse de ta lèvre de rubis ;
l'eau de Khizr est une allusion à la douceur de tes lèvres.

Chaque morceau de mon cœur contient une histoire de chagrin ;
chaque ligne de tes qualités est un verset de miséricorde.

Quand la rose aurait-elle parfumé l'assemblée des spirituels,
si ton parfum ne lui avait accordé quelque faveur ?

Nous avons brûlé du désir de la poussière de la porte de l'ami ;
souviens-toi, vent d'est, que tu ne nous as pas secourus.

Ô cœur, ton savoir et ta vie sont partis au vent pour rien ;
tu avais cent ressources et tu n'as pas su t'en servir.

L'odeur de mon cœur rôti a envahi les horizons ;
ce feu intérieur se propagera aussi.

Si dans le feu l'image de son visage est accordée,
viens, échanson, car il n'y a pas à se plaindre de l'enfer.

Sais-tu ce que Hafez veut de cette douleur et de ce chagrin ?
Une œillade de toi, et une faveur du roi.