Ghasel 43: Der Gartenhof schenkt Freude, und die Gesellschaft der Freunde ist schön

صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است
وقت گل خوش باد کز وی وقت می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود
آری آری طیب انفاس هواداران خوش است

ناگشوده گل نقاب، آهنگ رحلت ساز کرد
ناله‌ کن بلبل که گلبانگ دل‌افکاران خوش است

مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق
دوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست
شیوهٔ رندی و خوش‌باشی عیاران خوش است

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش
کاندر این دیر کهن، کار سبکباران خوش است

حافظا! ترک جهان گفتن طریق خوشدلیست
تا نپنداری که احوال جهان‌داران خوش است

Der Gartenhof schenkt Freude, und die Gesellschaft der Freunde ist schön;
gesegnet sei die Rosenzeit, durch die die Zeit der Trinker schön ist.

Vom Morgenwind wird der Sinn unserer Seele jeden Augenblick erquickt;
ja, ja, der Duft des Atems der Wohlgesinnten ist schön.

Die Rose rüstete, den Schleier noch nicht gelüftet, zum Aufbruch;
klage, Nachtigall, denn der Ruf der Herzverwundeten ist schön.

Frohe Botschaft dem schön singenden Vogel: Auf dem Weg der Liebe
findet der Freund die Klage derer, die nachts wachen, schön.

Auf dem Markt der Welt gibt es keinen Frohsinn, und wenn doch,
dann ist die Art des Rend und das Wohlleben der Freien schön.

Von der Zunge der freien Lilie kam mir zu Ohren:
In diesem alten Kloster ist das Los der Leichtbeladenen schön.

Hafis, der Welt zu entsagen ist der Weg zum frohen Herzen;
glaube nicht, die Lage der Weltbesitzer sei schön.