Ghazal 43: La corte del giardino dà gioia e la compagnia degli amici è dolce

صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است
وقت گل خوش باد کز وی وقت می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود
آری آری طیب انفاس هواداران خوش است

ناگشوده گل نقاب، آهنگ رحلت ساز کرد
ناله‌ کن بلبل که گلبانگ دل‌افکاران خوش است

مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق
دوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست
شیوهٔ رندی و خوش‌باشی عیاران خوش است

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش
کاندر این دیر کهن، کار سبکباران خوش است

حافظا! ترک جهان گفتن طریق خوشدلیست
تا نپنداری که احوال جهان‌داران خوش است

La corte del giardino dà gioia e la compagnia degli amici è dolce;
benedetta la stagione della rosa, che rende dolce quella dei bevitori.

Dalla brezza a ogni istante l'olfatto della nostra anima è rallegrato;
sì, sì, il profumo del respiro di chi ci vuole bene è dolce.

La rosa, senza aver aperto il velo, si preparò a partire;
gemi, usignolo, ché il grido dei cuori feriti è dolce.

Buona novella all'uccello dal bel canto: sulla via dell'amore
all'amico è dolce il lamento di chi veglia la notte.

Non c'è letizia nel mercato del mondo, o se c'è,
il modo del rend e il buon vivere degli spiriti liberi è dolce.

Dalla lingua del giglio libero mi giunse all'orecchio
che in questo antico chiostro la sorte di chi viaggia leggero è dolce.

Hafez, rinunciare al mondo è la via del cuore lieto;
non credere che la condizione dei padroni del mondo sia dolce.