Ghasel 440: In der Frühe erzählte ich dem Wind die Geschichte meines Sehnens

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
خطاب آمد که «واثق شو، به الطاف خداوندی»

دعای صبح و آه شب، کلید گنج مقصود است
بدین راه و روش می‌رو، که با دلدار پیوندی

قلم را آن زبان نبود، که سر عشق گوید باز
ورای حد تقریر است، شرح آرزومندی

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور!
پدر را باز پرس آخر، کجا شد مهر فرزندی؟

جهان پیر رعنا را، ترحم در جبلت نیست
ز مهر او چه می‌پرسی؟ در او همت چه می‌بندی؟

همایی چون تو عالی‌قدر، حرص استخوان تا کی؟
دریغ آن سایهٔ همت، که بر نااهل افکندی

در این بازار اگر سودی‌ست، با درویش خرسند است
خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند
سیه‌چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

In der Frühe erzählte ich dem Wind die Geschichte meines Sehnens;
da kam der Zuruf: »Vertraue auf die Güte des Herrn.«

Das Gebet am Morgen und der Seufzer der Nacht sind der Schlüssel zum ersehnten Schatz;
geh auf diesem Weg und in dieser Weise, dann verbindest du dich mit dem Geliebten.

Die Feder hat nicht die Zunge, das Geheimnis der Liebe wiederzugeben;
die Schilderung des Sehnens liegt jenseits der Grenze des Sagbaren.

O Joseph von Ägypten, den die Herrschaft stolz gemacht hat,
frag endlich nach dem Vater: Wo blieb die Kindesliebe?

Die alte, eitle Welt hat kein Erbarmen in ihrem Wesen;
was fragst du nach ihrer Liebe? Was setzt du dein Streben auf sie?

Ein Huma von so hohem Rang wie du: Wie lange noch die Gier nach Knochen?
Schade um jenen Schatten hohen Strebens, den du auf den Unwürdigen warfst.

Wenn es auf diesem Markt einen Gewinn gibt, dann beim zufriedenen Derwisch;
o Gott, mach mich reich an Armut und Zufriedenheit.

Zu den Versen des Hafis von Schiras tanzen und brüsten sich
die Schwarzäugigen von Kaschmir und die Türken von Samarkand.