Ghasel 441: Wie wäre es, wenn das Herz jenes Mondes gütig wäre?

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟
که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی

بگفتمی که «چه ارزد نسیم طرهٔ دوست؟»
گرم به هر سر مویی هزار جان بودی

برات خوش‌دلی ما چه کم شدی یا رب
گرش نشان امان از بد زمان بودی

گرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز
سریر عزتم آن خاک آستان بودی

ز پرده کاش برون آمدی چو قطرهٔ اشک
که بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی

اگر نه دایرهٔ عشق راه بربستی
چو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی

Wie wäre es, wenn das Herz jenes Mondes gütig wäre?
Denn unser Zustand wäre nicht so, wenn es so wäre.

Ich würde sagen, was der Hauch der Stirnlocke des Freundes wert ist,
hätte ich für jede Haarspitze tausend Leben.

O Herr, was würde dem Freibrief unseres Frohsinns fehlen,
trüge er das Zeichen der Sicherheit vor dem Übel der Zeit?

Hätte die Zeit mich hoch und wert gehalten,
so wäre der Staub jener Schwelle der Thron meiner Ehre.

Käme er doch hinter dem Schleier hervor wie ein Tränentropfen,
damit sein Befehl über unsere beiden Augen liefe.

Hätte der Kreis der Liebe den Weg nicht versperrt,
so wäre der verwirrte Hafis wie der Punkt in der Mitte.