Ghasel 442: Bei seinem Leben: Hätte ich mein eigenes Leben in Reichweite

به جان او که گرم دسترس به جان بودی
کمینه پیشکش بندگانش آن بودی

بگفتمی که «بها چیست خاک پایش را؟»
اگر حیات گران مایه جاودان بودی

به بندگی قدش سرو معترف گشتی
گرش چو سوسن آزاده ده زبان بودی

به خواب نیز نمی‌بینمش چه جای وصال
چو این نبود و ندیدیم باری آن بودی

اگر دلم نشدی پایبند طرهٔ او
کی‌اش قرار در این تیره‌خاکدان بودی؟

به رخ چو مهر فلک بی‌نظیر آفاق است
به دل دریغ که یک ذره مهربان بودی

درآمدی ز درم کاشکی چو لمعهٔ نور
که بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی

ز پرده نالهٔ حافظ برون کی افتادی؟
اگر نه همدم مرغان صبح خوان بودی

Bei seinem Leben: Hätte ich mein eigenes Leben in Reichweite,
es wäre die geringste Gabe für seine Diener.

Ich würde sagen, was der Staub seines Fußes wert ist,
wenn das kostbare Leben ewig währte.

Die Zypresse würde sich als Sklavin seines Wuchses bekennen,
hätte sie wie die freie Lilie zehn Zungen.

Nicht einmal im Traum sehe ich ihn; wie erst die Vereinigung?
Da dies nicht war und wir ihn nicht sahen, wäre doch wenigstens jenes.

Wäre mein Herz nicht an seine Stirnlocke gebunden,
wann hätte es in diesem dunklen Staubhaufen Ruhe gefunden?

An Gesicht ist er wie die Sonne am Himmel ohnegleichen unter allen Horizonten;
an Herz, ach, wäre er doch nur um ein Stäubchen gütig.

Träte er doch wie ein Lichtstrahl zu meiner Tür herein,
damit sein Befehl über unsere beiden Augen liefe.

Wann wäre die Klage des Hafis je aus dem Schleier gedrungen,
wäre er nicht der Gefährte der Vögel, die in der Frühe singen?