Ghazal 440: All'alba raccontavo al vento la storia del mio desiderio

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
خطاب آمد که «واثق شو، به الطاف خداوندی»

دعای صبح و آه شب، کلید گنج مقصود است
بدین راه و روش می‌رو، که با دلدار پیوندی

قلم را آن زبان نبود، که سر عشق گوید باز
ورای حد تقریر است، شرح آرزومندی

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور!
پدر را باز پرس آخر، کجا شد مهر فرزندی؟

جهان پیر رعنا را، ترحم در جبلت نیست
ز مهر او چه می‌پرسی؟ در او همت چه می‌بندی؟

همایی چون تو عالی‌قدر، حرص استخوان تا کی؟
دریغ آن سایهٔ همت، که بر نااهل افکندی

در این بازار اگر سودی‌ست، با درویش خرسند است
خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند
سیه‌چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

All'alba raccontavo al vento la storia del mio desiderio;
venne una voce: «Confida nelle bontà del Signore».

La preghiera del mattino e il sospiro della notte sono la chiave del tesoro bramato;
va' per questa via e in questo modo, e ti unirai all'amato.

Il calamo non ha lingua per ridire il segreto dell'amore;
il racconto del desiderio è oltre il limite del dicibile.

O Giuseppe d'Egitto, che la regalità ha reso superbo,
chiedi infine del padre: dov'è finito l'amore di figlio?

Il mondo vecchio e vistoso non ha compassione nella sua natura;
perché chiedi del suo amore? Perché vi riponi la tua aspirazione?

Un huma di così alto rango come te: fino a quando la brama di ossa?
Peccato per quell'ombra di nobile aspirazione che hai gettato sull'indegno.

Se c'è un guadagno in questo mercato, è del derviscio contento;
Dio mio, rendimi ricco di povertà e contentezza.

Ai versi di Hafez di Shiraz danzano e si pavoneggiano
gli occhi neri del Kashmir e i turchi di Samarcanda.