Ghazal 445: Tu, che hai tutto ciò che si può desiderare al mondo

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان
که حکم بر سر آزادگان روان داری

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت
میان مجمع خوبان کنی میان‌داری

بیاض روی تو را، نیست نقش درخور از آنک
سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری

بنوش می که سبک‌روحی و لطیف مدام
علی الخصوص در آن دم که سر گران داری

مکن عتاب از این بیش و جور بر دل ما
مکن هر آن چه توانی که جای آن داری

به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست
به قصد جان من خسته در کمان داری

بکش جفای رقیبان مدام و جور حسود
که سهل باشد اگر یار مهربان داری

به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دم
برو که هر چه مراد است در جهان داری

چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ
چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری؟

Tu, che hai tutto ciò che si può desiderare al mondo,
che pena ti dai dello stato dei deboli senza forze?

Chiedi al tuo servo anima e cuore, e prendi l'anima,
perché il tuo comando corre sul capo dei liberi.

Non hai vita, e mi stupisco che a ogni ora
tu tenga il centro nell'adunanza dei belli.

Nessuna immagine è degna del candore del tuo volto, perché
porti un tratto scuro di peluria di muschio sul rosa acceso.

Bevi vino, perché sei sempre di spirito leggero e delicato,
e soprattutto nel momento in cui hai la testa pesante.

Non rimproverarci più di così e non essere duro col nostro cuore;
non fare tutto ciò che puoi, benché tu ne abbia il diritto.

Se a tua disposizione ci sono centomila frecce di crudeltà,
le tieni sull'arco, puntate sulla mia vita ferita.

Sopporta sempre la durezza dei rivali e il malanimo dell'invidioso,
perché è facile se hai un amico gentile.

Se per un istante ti è concessa l'unione con l'amico,
va', perché hai tutto ciò che si può desiderare al mondo.

Poiché porti via rose nel lembo da questo giardino, Hafez,
che pena ti dai del lamento e delle grida del giardiniere?