Ghazal 464: L'affaire de ta beauté, comme mon amour, a atteint la perfection

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
خوش باش زان که نبود این هر دو را زوالی

در وهم می‌نگنجد کاندر تصور عقل
آید به هیچ معنی زین خوب‌تر مثالی

شد حظ عمر حاصل گر زان که با تو ما را
هرگز به عمر روزی روزی شود وصالی

آن دم که با تو باشم یک سال هست روزی
وان دم که بی تو باشم یک لحظه هست سالی

چون من خیال رویت جانا به خواب بینم
کز خواب می‌نبیند چشمم به جز خیالی

رحم آر بر دل من کز مهر روی خوبت
شد شخص ناتوانم باریک چون هلالی

حافظ مکن شکایت گر وصل دوست خواهی
زین بیشتر بباید بر هجرت احتمالی

L'affaire de ta beauté, comme mon amour, a atteint la perfection ;
sois heureux, car ni l'un ni l'autre ne connaîtra de déclin.

On ne peut imaginer que, dans la conception de la raison,
vienne en aucun sens une image plus belle que celle-ci.

La part de la vie serait acquise, si avec toi
jamais, un jour de notre vie, une union nous était accordée.

L'instant où je suis avec toi, une année est un jour ;
l'instant où je suis sans toi, un moment est une année.

Comment, mon âme, verrais-je en songe l'image de ton visage,
quand du sommeil même mon œil ne voit qu'une image ?

Aie pitié de mon cœur, car de l'amour de ton beau visage
mon corps sans force est devenu mince comme le croissant.

Hafez, ne te plains pas : si tu veux l'union de l'ami,
il te faut supporter davantage de séparation.