Ghasel 467: Von jenem Wein der Liebe, durch den jeder Unreife reif wird

زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
گر چه ماه رمضان است بیاور جامی

روزها رفت که دست من مسکین نگرفت
زلف شمشادقدی، ساعد سیم‌اندامی

روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل
صحبتش موهبتی دان و شدن، انعامی

مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد
که نهاده‌ست به هر مجلس وعظی دامی

گله از زاهد بدخو نکنم؛ رسم این است
که چو صبحی بدمد، در پی‌اش افتد شامی

یار من چون بخرامد به تماشای چمن
برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

آن حریفی که شب و روز می صاف کشد
بود آیا که کند یاد ز دردآشامی؟

حافظا گر ندهد داد دلت آصف عهد
کام دشوار به دست آوری از خودکامی

Von jenem Wein der Liebe, durch den jeder Unreife reif wird,
bring, obwohl es der Monat Ramadan ist, einen Becher.

Tage sind vergangen, in denen meine arme Hand
nicht die Locke eines Buchsbaumwüchsigen, den Arm eines Silberleibigen hielt.

Ist das Fasten auch ein lieber Gast, o Herz,
so halte seine Gesellschaft für eine Gabe und sein Gehen für eine Gunst.

Der kluge Vogel fliegt jetzt nicht zur Tür des Derwischklosters,
denn bei jeder Predigtrunde ist eine Schlinge gelegt.

Ich klage nicht über den übellaunigen Asketen; es ist so Brauch,
dass auf einen anbrechenden Morgen ein Abend folgt.

Wenn mein Freund hinausschlendert, die Wiese zu betrachten,
überbring ihm von mir eine Botschaft, o Bote Ostwind.

Jener Gefährte, der Tag und Nacht klaren Wein trinkt:
Wird er je eines Hefetrinkers gedenken?

Hafis, wenn der Wesir der Zeit deinem Herzen nicht Recht verschafft,
erlangst du dein Verlangen kaum aus eigenem Willen.