Ghasel 466: Diese Kutte, die ich habe, ist besser für Wein verpfändet

این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
وین دفتر بی‌معنی غرق می ناب اولی

چون عمر تبه کردم چندان که نگه کردم
در کنج خراباتی افتاده خراب اولی

چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی
هم سینه پر از آتش هم دیده پرآب اولی

من حالت زاهد را با خلق نخواهم گفت
این قصه اگر گویم با چنگ و رباب اولی

تا بی سر و پا باشد اوضاع فلک زین دست
در سر هوس ساقی در دست شراب اولی

از همچو تو دلداری دل برنکنم آری
چون تاب کشم باری زان زلف به تاب اولی

چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون آی
رندی و هوسناکی در عهد شباب اولی

Diese Kutte, die ich habe, ist besser für Wein verpfändet,
und dieses sinnlose Heft besser in reinem Wein ertränkt.

Da ich mein Leben vertan habe, soweit ich darauf blickte,
ist es besser, verfallen im Winkel einer Schenke zu liegen.

Da kluges Berechnen dem Derwischtum fernliegt,
ist es besser, die Brust voll Feuer und das Auge voll Wasser zu haben.

Den Zustand des Asketen werde ich den Leuten nicht erzählen;
wenn ich diese Geschichte erzähle, dann besser zu Harfe und Rebab.

Solange die Dinge des Himmels so ohne Kopf und Fuß sind,
ist es besser, im Kopf die Lust auf den Schenken und in der Hand den Wein zu haben.

Von einem Geliebten wie dir reiße ich mein Herz nicht los; ja,
muss ich schon eine Windung ertragen, dann besser von jener gewundenen Locke.

Da du alt geworden bist, Hafis, komm aus der Schenke heraus;
Rend-Wesen und Begehren passen besser in die Zeit der Jugend.