Ghazal 474: Je te suis tout dévoué, mon âme, et je sais que tu le sais

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامت‌گو چه دریابد میان عاشق و معشوق؟
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعهٔ دلقش هزاران بت بیفشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

ملک در سجدهٔ آدم زمین بوس تو نیت کرد
که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

دریغا عیش شب‌گیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

خیال چنبر زلفش فریبت می‌دهد حافظ
«نگر تا حلقهٔ اقبال ناممکن نجنبانی»

Je te suis tout dévoué, mon âme, et je sais que tu le sais,
car tu vois ce qui n'est pas vu et lis ce qui n'est pas écrit.

Que saisit le blâmeur de ce qui est entre l'amant et l'aimé ?
L'œil aveugle ne voit pas, surtout les secrets cachés.

Secoue ta boucle et fais danser et trépigner le soufi,
afin que de chaque pièce de son froc tu fasses tomber mille idoles.

Le dénouement des affaires de ceux qui désirent est dans ce sourcil charmant ;
par Dieu, assieds-toi un instant et dénoue le nœud de ton front.

L'ange, en se prosternant devant Adam, entendait baiser la terre devant toi,
car il vit dans ta beauté une grâce au-delà de la mesure humaine.

Ce qui allume la lampe de nos yeux, c'est la brise de la boucle de l'aimé ;
Seigneur, que cette assemblée n'ait jamais à souffrir du vent de la dispersion.

Hélas, le plaisir de la nuit qui s'est passé dans le sommeil de l'aube ;
tu ne connais le prix du temps, ô cœur, que lorsque tu es impuissant.

Se lasser de ses compagnons de route n'est pas la manière des gens avisés ;
supporte la difficulté de l'étape en souvenir du temps de l'aisance.

La chimère de l'anneau de sa boucle te leurre, Hafez ;
prends garde de ne pas agiter l'anneau d'une fortune impossible.