Ghazal 476: Brise du matin de la félicité, à ce signe que tu sais

نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی
گذر به کوی فلان کن، در آن زمان که تو دانی

تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت
به مردمی، نه به فرمان، چنان بران که تو دانی

بگو که جان عزیزم ز دست رفت، خدا را
ز لعل روح‌فزایش ببخش آن که تو دانی

من این حروف نوشتم، چنان که غیر ندانست
تو هم ز روی کرامت، چنان بخوان که تو دانی

خیال تیغ تو با ما، حدیث تشنه و آب است
اسیر خویش گرفتی، بکش چنان که تو دانی

امید در کمر زرکشت چگونه ببندم؟
دقیقه‌ای است نگارا در آن میان که تو دانی

یکی است ترکی و تازی، در این معامله حافظ
حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی

Brise du matin de la félicité, à ce signe que tu sais,
passe par la ruelle d'un tel, à l'heure que tu sais.

Tu es le messager de la retraite des secrets, et mes yeux sont sur ta route ;
par bonté, non par ordre, va comme tu sais.

Dis : ma chère vie m'a échappé des mains ; par Dieu,
de ton rubis qui ranime l'âme, accorde ce que tu sais.

J'ai écrit ces lettres de sorte que nul étranger n'a compris ;
toi aussi, par générosité, lis-les comme tu sais.

La pensée de ton épée est pour nous l'histoire de l'assoiffé et de l'eau ;
tu as pris ton captif : tue-le comme tu sais.

Comment attacher mon espoir à ta ceinture brodée d'or ?
Il y a une finesse, ô belle, à cette taille, que tu sais.

Le turc et l'arabe ne font qu'un en cette affaire, Hafez ;
dis le récit de l'amour dans la langue que tu sais.