Ghasel 490: Im ganzen Kloster der Magier gibt es keinen so Verstörten wie mich

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

دل که آیینه شاهی‌ست غباری دارد
از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی

کرده‌ام توبه به دست صنم باده‌فروش
که دگر می نخورم بی‌ رخ بزم‌آرایی

نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج
نروند اهل نظر از پی نابینایی

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ورنه پروانه ندارد به سخن، پروایی

جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سهی‌بالایی

کشتی باده بیاور که مرا بی‌ رخ دوست
گشت هر گوشه چشم از غم دل، دریایی

سخن غیر مگو با من معشوقه‌پرست
کز وی و جام می‌ام نیست به کس پروایی

این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت
بر در میکده‌ای، با دف و نی، ترسایی

«گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی»

Im ganzen Kloster der Magier gibt es keinen so Verstörten wie mich:
die Kutte an einem Ort für Wein verpfändet und das Heft an einem anderen.

Das Herz, das ein königlicher Spiegel ist, trägt Staub;
ich erbitte von Gott die Gesellschaft eines Menschen mit hellem Sinn.

Ich habe in die Hand der schönen Weinverkäuferin Reue gelobt:
Ich trinke keinen Wein mehr ohne das Gesicht dessen, der das Fest schmückt.

Wenn die Narzisse sich der Art deines Auges rühmte, sei nicht gekränkt;
Sehende folgen keinem Blinden.

Vielleicht bringt die Kerze die Deutung dieser Geschichte auf ihre Zunge;
sonst kümmert sich der Falter nicht um Worte.

Ich habe Bäche vom Auge zum Saum fließen lassen, in der Hoffnung,
dass man einen Schlankgewachsenen an meine Seite setzt.

Bring das Schiff des Weins, denn ohne das Gesicht des Freundes
wurde jeder Winkel meines Auges vor Herzenskummer zum Meer.

Sprich zu mir, der ich den Geliebten anbete, von keinem anderen,
denn außer ihm und dem Becher Wein kümmert mich niemand.

Wie gut gefiel mir dieses Wort, das in der Frühe
ein Christ an der Tür einer Schenke zu Trommel und Flöte sagte:

»Wenn Muslimsein das ist, was Hafis hat,
ach, wenn es nach dem Heute ein Morgen gäbe.«