Ghazal 492: Un saluto, come il buon profumo dell'amicizia

سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم دیدهٔ روشنایی

درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسایی

نمی‌بینم از همدمان، هیچ بر جای
دلم، خون شد از غصه؛ ساقی! کجایی؟

ز کوی مغان، رخ مگردان! که آنجا
فروشند مفتاح مشکل‌گشایی

عروس جهان گرچه در حد حسن است
ز حد می‌برد شیوهٔ بی‌وفایی

دل خستهٔ من گرش همتی هست
نخواهد ز سنگین‌دلان، مومیایی

می صوفی‌افکن، کجا می‌فروشند؟
که در تابم از دست زهد ریایی

رفیقان، چنان، عهد صحبت شکستند
که گویی نبوده‌ست خود، آشنایی

مرا گر تو بگذاری، ای نفس طامع!
بسی پادشایی کنم در گدایی

بیاموزمت کیمیای سعادت
ز هم‌صحبت بد، جدایی! جدایی!

مکن «حافظ» از جور دوران، شکایت!
چه دانی تو، ای بنده! کار خدایی؟

Un saluto, come il buon profumo dell'amicizia,
a quella pupilla dell'occhio della luce.

Un saluto di pace, come la luce del cuore dei pii,
a quella candela del ritiro della pietà.

Non vedo nessuno dei miei compagni rimasto al suo posto;
il mio cuore si è fatto sangue per la pena: coppiere, dove sei?

Non distogliere il volto dal vicolo dei magi, perché là
vendono la chiave che apre le difficoltà.

Benché la sposa del mondo sia al colmo della bellezza,
porta oltre ogni limite il modo dell'infedeltà.

Il mio cuore ferito, se ha qualche fierezza,
non chiederà balsamo ai cuori di pietra.

Dove vendono il vino che atterra il sufi?
Perché sono tormentato dalla pietà ipocrita.

I compagni hanno rotto il patto dell'amicizia in modo tale
che diresti non ci sia mai stata conoscenza.

Se mi lasciassi in pace, o io avido,
regnerei da re nella mia mendicità.

Ti insegnerò l'alchimia della felicità:
dal cattivo compagno, separati, separati.

Hafez, non lamentarti della durezza dei tempi;
che ne sai tu, o servo, dell'opera di Dio?