Gazal 50: En la red de tu cabello el corazón es cautivo de sí mismo

به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است

گرت ز دست برآید مراد خاطر ما
به دست باش که خیری به جای خویشتن است

به جانت ای بت شیرین دهن که همچون شمع
شبان تیره، مرادم فنای خویشتن است

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل
مکن که آن گل خندان به رای خویشتن است

به مشک چین و چگل نیست بوی گل محتاج
که نافه‌هاش ز بند قبای خویشتن است

مرو به خانهٔ ارباب بی‌مروت دهر
که گنج عافیتت در سرای خویشتن است

بسوخت حافظ و در شرط عشقبازی او
هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است

En la red de tu cabello el corazón es cautivo de sí mismo;
mátalo con un guiño, que eso es lo que merece.

Si está en tu mano cumplir el deseo de nuestro corazón,
estate dispuesta, que es un bien puesto en su lugar.

Por tu vida, ídolo de boca dulce, que como la vela,
en las noches oscuras mi deseo es consumirme a mí mismo.

Cuando resolviste amar, te lo dije, ruiseñor:
no lo hagas, que esa rosa risueña sigue su propio parecer.

El aroma de la rosa no necesita el almizcle de China y Chiguil,
pues sus bolsas de almizcle vienen del lazo de su propia túnica.

No vayas a la casa de los señores sin generosidad de este tiempo,
que el tesoro de tu bienestar está en tu propia casa.

Hafez ardió, y en las reglas del juego del amor
sigue firme en su propio pacto y lealtad.