Ghazal 52: Da molto tempo la passione per le belle è la mia religione

روزگاری‌ست که سودای بتان، دین من است
غم این کار‌، نشاط دل غمگین من است

دیدن روی تو را دیده‌ی جان‌بین باید
وین کجا مرتبه‌ی چشم جهان‌بین من است؟

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین من است

تا مرا عشق تو، تعلیم سخن‌گفتن کرد
خلق را ورد زبان، مدحت و تحسین من است

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار
کاین کرامت، سبب حشمت و تمکین من است

واعظ شحنه‌شناس، این عظمت گو مفروش
زان که منزلگه سلطان، دل مسکین من است

یا رب این کعبه‌ی مقصود، تماشاگه کیست؟
که مغیلان طریقش، گل و نسرین من است

«حافظ» از حشمت پرویز، دگر، قصه مخوان
که لبش، جرعه‌کش خسرو شیرین من است

Da molto tempo la passione per le belle è la mia religione;
la pena di questa faccenda è la gioia del mio cuore addolorato.

Per vedere il tuo volto occorre un occhio che veda l'anima;
come potrebbe essere alla portata del mio occhio che vede il mondo?

Sii mia amica, ché l'ornamento del cielo e la bellezza del tempo
vengono dalla luna del tuo volto e dalle mie lacrime simili alle Pleiadi.

Da quando il tuo amore mi ha insegnato a parlare,
la mia lode e il mio elogio sono sulla bocca di tutti.

O Dio, concedimi la fortuna della povertà,
ché questa grazia è la causa della mia dignità e fermezza.

Di' al predicatore amico del capo delle guardie di non vendere tanta grandezza,
ché la dimora del sultano è il mio povero cuore.

Signore, di chi è luogo di spettacolo questa Kaaba della meta,
le cui spine sulla via sono per me rose e rose canine?

Hafez, non raccontare più dello splendore di Parviz,
ché il suo labbro beve il fondo della coppa del mio dolce Cosroe.