Ghazal 53: Je suis celui dont le coin de taverne est le couvent

منم که گوشهٔ میخانه، خانقاه من است
دعای پیر مغان، ورد صبحگاه من است

گرم ترانهٔ چنگ صبوح نیست چه باک
نوای من به سحر، آه عذرخواه من است

ز پادشاه و گدا، فارغم بحمدالله
گدای خاک در دوست، پادشاه من است

غرض ز مسجد و میخانه‌ام، وصال شماست
جز این خیال ندارم، خدا، گواه من است

مگر به تیغ اجل، خیمه برکنم ور نی
رمیدن از در دولت، نه رسم و راه من است

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی
فراز مسند خورشید، تکیه‌گاه من است

گناه اگرچه نبود اختیار ما، «حافظ»!
تو در طریق ادب باش، گو گناه من است

Je suis celui dont le coin de taverne est le couvent ;
la prière pour le vieux mage est ma litanie de l'aube.

Si je n'ai pas l'air de la harpe à la coupe du matin, qu'importe ?
Mon chant à l'aurore est un soupir qui demande pardon.

Je suis quitte du roi et du mendiant, Dieu soit loué ;
le mendiant de la poussière de la porte de l'ami est mon roi.

Mon dessein, à la mosquée comme à la taverne, est votre union ;
je n'ai d'autre pensée, Dieu m'en est témoin.

Seul le sabre de la mort me fera lever ma tente ; sinon,
fuir la porte de la fortune n'est ni ma coutume ni ma voie.

Depuis que j'ai posé le visage sur ce seuil,
le haut du trône du soleil est mon appui.

Bien que le péché n'ait pas été de notre choix, Hafez,
reste dans la voie de la courtoisie et dis : le péché est mien.