Ghazal 54: Per il pianto, la pupilla del mio occhio siede nel sangue

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است

به یاد لعل تو و چشم مست میگونت
ز جام غم، می لعلی که می‌خورم خون است

ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو
اگر طلوع کند، طالعم همایون است

حکایت لب شیرین، کلام فرهاد است
شکنج طرهٔ لیلی مقام مجنون است

دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است
سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است

ز دور باده به جان، راحتی رسان ساقی
که رنج خاطرم از جور دور گردون است

از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز
کنار دامن من همچو رود جیحون است

چگونه شاد شود اندرون غمگینم؟
به اختیار، که از اختیار بیرون است

ز بیخودی طلب یار می‌کند حافظ
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

Per il pianto, la pupilla del mio occhio siede nel sangue;
guarda in che stato è la gente a cercarti.

Nel ricordo del tuo rubino e del tuo occhio ebbro color del vino,
il vino rubino che bevo dalla coppa del dolore è sangue.

Se dall'oriente in capo alla tua via il sole del tuo volto
sorgesse, la mia stella sarebbe benedetta.

Il racconto del labbro di Shirin è la parola di Farhad;
la piega della ciocca di Layla è la dimora di Majnun.

Cerca il mio cuore, ché la tua statura piace come il cipresso;
parla, ché la tua parola è fine e misurata.

Con il giro del vino porta sollievo alla mia anima, coppiere,
ché la pena del mio animo viene dalla crudeltà del cielo che gira.

Dal momento in cui quel caro figlio se ne andò dai miei occhi,
l'orlo della mia veste è come il fiume Oxus.

Come può rallegrarsi il mio animo addolorato
per scelta, se è fuori da ogni scelta?

Fuori di sé, Hafez va cercando l'amico,
come un povero che reclama il tesoro di Core.