Ghazal 64: Bien qu'étaler son talent devant l'ami soit une impolitesse

اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست
زبان خموش، ولیکن دهان پر از عربی‌ست

پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حسن
بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبی‌ست

در این چمن گل بی خار کس نچید، آری
چراغ مصطفوی با شرار بولهبی‌ست

سبب مپرس که چرخ از چه سفله‌پرور شد
که کام‌بخشی او را بهانه بی‌سببی‌ست

به نیم جو نخرم طاق خانقاه و رباط
مرا که مصطبه ایوان و پای خم طنبی‌ست

جمال دختر رز، نور چشم ماست مگر
که در نقاب زجاجی و پردهٔ عنبی‌ست

هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه
کنون که مست خرابم، صلاح بی‌ادبی‌ست

بیار می که چو حافظ هزارم استظهار
به گریهٔ سحری و نیاز نیم‌شبی‌ست

Bien qu'étaler son talent devant l'ami soit une impolitesse,
la langue se tait, mais la bouche est pleine d'arabe.

La fée cache son visage et le démon minaude de beauté ;
mes yeux ont brûlé de stupeur devant un tel prodige.

Dans cette prairie nul n'a cueilli de rose sans épine ; oui,
la lampe de Mustafa va avec l'étincelle d'Abou Lahab.

Ne demande pas pourquoi la roue du ciel élève les vils,
car sa façon d'exaucer a pour prétexte l'absence de cause.

Je n'achèterais pas pour un demi-grain d'orge l'arche du couvent et de l'hospice,
moi pour qui le banc de la taverne est un palais et le pied de la jarre un salon.

La beauté de la fille de la vigne est sans doute la lumière de nos yeux,
puisqu'elle est sous un voile de verre et un rideau de raisin.

J'avais mille raisons et mille bienséances, ô maître ;
maintenant que je suis ivre mort, le mieux est de n'en avoir plus.

Apporte du vin, car comme Hafez j'ai mille appuis
dans les pleurs de l'aube et la supplique de minuit.