Ghasel 67: O Herr, aus wessen Haus ist diese herzerhellende Kerze?

یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟
جان ما سوخت، بپرسید که جانانهٔ کیست؟

حالیا خانه‌برانداز دل و دین من است
تا در آغوش که می‌خسبد و هم‌خانهٔ کیست؟

بادهٔ لعل لبش کز لب من دور مباد
راح روح که و پیمان‌ده پیمانهٔ کیست؟

دولت صحبت آن شمع سعادت‌پرتو
باز پرسید خدا را که به پروانهٔ کیست؟

می‌دهد هر کسش افسونی و معلوم نشد
که دل نازک او مایل افسانهٔ کیست!

یا رب آن شاه‌وش ماه‌رخ زهره‌جبین
در یکتای که و گوهر یک‌دانهٔ کیست؟

گفتم آه از دل دیوانهٔ حافظ بی‌تو
زیر لب خنده‌زنان گفت که دیوانهٔ کیست؟

O Herr, aus wessen Haus ist diese herzerhellende Kerze?
Unsere Seele verbrannte; fragt, wessen Geliebte sie ist.

Vorerst reißt sie das Haus meines Herzens und Glaubens nieder;
in wessen Arm schläft sie, und wessen Haus teilt sie?

Der Rubinwein ihrer Lippe, nie sei er fern von meiner Lippe,
wessen Seelentrank ist er, und wem verspricht er den Becher?

Das Glück der Nähe jener Kerze mit dem beseligenden Schein,
fragt um Gottes willen, wessen Falter es zuteilwird.

Jeder gibt ihr einen Zauber, und es wurde nicht klar,
wessen Märchen ihr zartes Herz zuneigt.

O Herr, jene Königsgleiche mit Mondgesicht und Venusstirn,
wessen einzigartige Perle ist sie, wessen einziges Juwel?

Ich sprach: Weh um das närrische Herz des Hafis ohne dich.
Verstohlen lachend sprach sie: Närrisch nach wem?