Ghasel 68: Mein Mond ging diese Woche fort, und meinen Augen ist es ein Jahr

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی‌ست؟

مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او
عکس خود دید، گمان برد که مشکین خالی‌ست

می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش
گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتالی‌ست

ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر
وه که در کار غریبان، عجبت اهمالی‌ست

بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد
که دهان تو در این نکته خوش استدلالی‌ست

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد
نیت خیر مگردان که مبارک فالی‌ست

کوه اندوه فراقت به چه حالت بکشد؟
حافظ خسته که از ناله تنش چون نالی‌ست

Mein Mond ging diese Woche fort, und meinen Augen ist es ein Jahr;
was weißt du von der Trennung, was für ein schwerer Zustand sie ist?

Die Pupille meines Auges sah durch die Anmut ihres Gesichts in ihrem Gesicht
ihr eigenes Spiegelbild und hielt es für ein Moschusmal.

Noch tropft Milch von ihrer zuckergleichen Lippe,
obwohl in der Kunst des Reizens jede ihrer Wimpern ein Mörder ist.

Du, auf die man wegen ihrer Großmut in der ganzen Stadt zeigt,
ach, in den Dingen der Fremden bist du seltsam nachlässig.

Fortan habe ich keinen Zweifel mehr am unteilbaren Atom,
denn dein Mund ist in dieser Frage ein schöner Beweis.

Man brachte die frohe Botschaft, du werdest bei uns vorbeikommen;
ändere die gute Absicht nicht, denn es ist ein gesegnetes Vorzeichen.

In welchem Zustand soll er den Berg des Trennungskummers tragen,
der müde Hafis, dessen Leib vom Klagen wie ein Rohr ist?