Ghazal 6: Qui portera cette prière aux serviteurs du sultan

به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را؟
که به شکر پادشاهی، ز نظر مران گدا را

ز رقیب دیوسیرت، به خدای خود پناهم
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد، خدا را!

مژه‌ی سیاهت ار کرد به خون ما اشارت
ز فریب او بیندیش و غلط مکن، نگارا

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری، که نمی‌کنی مدارا؟

همه‌شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را

چه قیامت است جانا، که به عاشقان نمودی؟
دل و جان فدای رویت، بنما عذار ما را

به خدا، که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز
که دعای صبحگاهی، اثری کند شما را

Qui portera cette prière aux serviteurs du sultan :
en action de grâce pour ta royauté, ne chasse pas le mendiant de ta vue ?

Contre le rival au naturel de démon, je me réfugie en mon Dieu ;
puisse ce météore perçant porter secours, pour l'amour de Dieu !

Si tes cils noirs ont fait signe pour notre sang,
songe à leur tromperie et ne te méprends pas, ma belle.

Tu brûles le cœur d'un monde quand tu enflammes ta joue ;
quel profit en as-tu, toi qui n'as aucun ménagement ?

Toute la nuit je vis dans cet espoir que la brise du matin
consolera l'ami par un message des amis.

Quelle résurrection, ma chère, tu as montrée aux amants !
Cœur et âme en rançon de ton visage ; montre-nous ta joue.

Par Dieu, donne une gorgée à Hafez qui se lève à l'aube,
afin que la prière du matin te soit de quelque effet.