Ghazal 72: Le chemin de l'amour est un chemin sans aucun rivage

راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
آن‌جا جز آن‌که جان بسپارند، چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی، خوش دمی بود
در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان و می بیار!
کآن شحنه در ولایت ما، هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد؟
جانا، گناه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چشم پاک، توان دید چون هلال
هر دیده، جای جلوهٔ آن ماه‌پاره نیست

فرصت شمر طریقهٔ رندی که این نشان
چون راه گنج، بر همه‌کس، آشکاره نیست

نگرفت در تو، گریهٔ «حافظ»، به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

Le chemin de l'amour est un chemin sans aucun rivage ;
là, il n'est d'autre remède que de donner sa vie.

Chaque fois que tu donnes ton cœur à l'amour, c'est un instant heureux ;
pour une bonne œuvre, nul besoin de consulter le sort.

Ne nous effraie pas avec l'interdit de la raison, et apporte du vin,
car ce prévôt n'a aucun pouvoir dans notre province.

Demande à ton propre œil qui nous tue ;
ma chère, ce n'est ni la faute du sort ni le crime des étoiles.

On peut le voir d'un œil pur, comme le croissant ;
tout œil n'est pas un lieu où se montre ce quartier de lune.

Tiens pour une chance la voie du libertin, car cette marque,
comme le chemin d'un trésor, n'est pas visible à tous.

Les pleurs de Hafez n'ont eu sur toi aucune prise ;
je m'étonne de ce cœur, qui ne le cède pas à la pierre dure.