Ghazal 72: La via dell'amore è una via che non ha sponda

راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
آن‌جا جز آن‌که جان بسپارند، چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی، خوش دمی بود
در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان و می بیار!
کآن شحنه در ولایت ما، هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد؟
جانا، گناه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چشم پاک، توان دید چون هلال
هر دیده، جای جلوهٔ آن ماه‌پاره نیست

فرصت شمر طریقهٔ رندی که این نشان
چون راه گنج، بر همه‌کس، آشکاره نیست

نگرفت در تو، گریهٔ «حافظ»، به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

La via dell'amore è una via che non ha sponda;
là non c'è altro rimedio che consegnare la vita.

Ogni volta che dai il cuore all'amore è un momento felice;
per un'opera buona non c'è bisogno di consultare la sorte.

Non spaventarci con il divieto della ragione, e porta vino,
ché quella guardia non ha alcun potere nella nostra provincia.

Chiedi al tuo stesso occhio chi ci uccide;
mia cara, non è colpa della fortuna né delitto delle stelle.

Lo si può vedere con occhio puro, come la falce di luna;
non ogni occhio è luogo in cui appaia quello spicchio di luna.

Considera un'occasione la via del rend, ché questo segno,
come la strada di un tesoro, non è palese a tutti.

Il pianto di Hafez non ha fatto presa su di te in alcun modo;
mi stupisco di quel cuore, che non è da meno della pietra dura.