Ghazal 73: Non c'è sguardo che non sia illuminato dal raggio del tuo volto

روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

ناظر روی تو صاحب نظرانند آری
سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب؟
خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گردی
سیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

من از این طالع شوریده برنجم ور نی
بهره‌مند از سر کویت دگری نیست که نیست

از حیای لب شیرین تو ای چشمهٔ نوش
غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود
آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

آب چشمم که بر او منت خاک در توست
زیر صد منت او خاک دری نیست که نیست

از وجودم قدری نام و نشان هست که هست
ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است
در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

Non c'è sguardo che non sia illuminato dal raggio del tuo volto;
non c'è occhio che non sia in debito con la polvere della tua porta.

Chi contempla il tuo volto è gente di sguardo, sì;
non c'è testa in cui non sia il segreto della tua chioma.

Se le mie lacrime delatrici sono uscite rosse, che meraviglia?
Non c'è strappatore di veli che non si vergogni di ciò che ha fatto.

Perché la brezza non posi polvere sulla tua veste,
non c'è passaggio che i miei occhi non abbiano allagato.

Perché non si parli dovunque della sera della tua ciocca,
non c'è alba in cui io non conversi con la brezza.

Mi dolgo della mia sorte scompigliata; altrimenti
non c'è altri che non abbia la sua parte della tua via.

Per pudore davanti al tuo dolce labbro, o fonte di nettare,
non c'è zucchero che ora non sia annegato in acqua e sudore.

Non conviene che il segreto esca dal velo;
altrimenti nel ritrovo dei rend non c'è notizia che non si sappia.

Nel deserto del tuo amore il leone diventa volpe;
ahimè per questa strada, in cui non c'è pericolo che manchi.

L'acqua dei miei occhi, che è in debito con la polvere della tua porta,
non c'è polvere di soglia che non le debba cento favori.

Della mia esistenza resta appena un po' di nome e di traccia;
altrimenti, per debolezza, non c'è segno che non sia svanito.

Tranne questo punto, che Hafez è scontento di te,
non c'è pregio che manchi in tutto il tuo essere.