Ghazal 81: À l'aube l'oiseau de la prairie dit à la rose nouvelle

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی
هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل
ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد
هر که خاک در میخانه به رخسار نرفت

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا
زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت،

گفتم: «ای مسند جم! جام جهان‌بینت کو؟»
گفت: «افسوس که آن دولت بیدار بخفت!»

سخن عشق نه آن است که آید به زبان
ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

اشک حافظ، خرد و صبر، به دریا انداخت
چه کند؟ سوز غم عشق نیارست نهفت

À l'aube l'oiseau de la prairie dit à la rose nouvelle :
sois moins fière, car en ce jardin bien d'autres comme toi ont fleuri.

La rose rit : la vérité ne nous fâche pas, mais
aucun amant n'a dit de parole dure à l'aimée.

Si tu espères le vin rubis de cette coupe sertie de gemmes,
que de perles il te faudra percer de la pointe de tes cils !

Jamais, de toute éternité, le parfum de l'amour n'atteindra
celui qui n'a pas balayé de sa joue la poussière de la porte de la taverne.

Hier soir, au jardin d'Iram, quand par la douceur de l'air
la chevelure de la jacinthe se défaisait à la brise de l'aube,

je dis : ô trône de Djamchid, où est ta coupe qui voit le monde ?
Il dit : hélas, cette fortune éveillée s'est endormie.

La parole d'amour n'est pas ce qui vient à la langue ;
échanson, donne du vin et abrège ces propos.

Les larmes de Hafez ont jeté raison et patience à la mer ;
que faire ? Il n'a pu cacher la brûlure du chagrin d'amour.