Ghazal 90: Ô huppe de la brise, je t'envoie vers Saba

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

حیف است طایری چو تو در خاک‌دان غم
زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت

در راه عشق مرحلهٔ قرب و بعد نیست
می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر
در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب
جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت

ای غایب از نظر که شدی هم‌نشین دل
می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت

در روی خود تفرج صنع خدای کن
کآیینهٔ خدای‌نما می‌فرستمت

تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند
قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت
با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

حافظ، سرود مجلس ما ذکر خیر توست
بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت

Ô huppe de la brise, je t'envoie vers Saba ;
regarde d'où et jusqu'où je t'envoie.

C'est pitié qu'un oiseau comme toi soit dans la poussière du chagrin ;
d'ici, vers le nid de la fidélité je t'envoie.

Sur la voie de l'amour il n'est pas d'étape proche ou lointaine ;
je te vois clairement, et une prière je t'envoie.

Chaque matin et chaque soir, une caravane de bons vœux,
en compagnie du vent du nord et de la brise, je t'envoie.

Pour que l'armée de ton chagrin ne ruine pas le royaume du cœur,
ma propre vie chérie, en provision, je t'envoie.

Ô toi, absente des yeux, devenue la compagne du cœur,
je prie pour toi, et une louange je t'envoie.

Contemple sur ton propre visage l'œuvre de Dieu,
car un miroir qui montre Dieu je t'envoie.

Pour que les ménestrels te fassent connaître mon désir,
paroles et ghazals, avec air et mélodie, je t'envoie.

Échanson, viens, car la voix de l'invisible m'a annoncé :
patiente dans la douleur, car un remède je t'envoie.

Hafez, le chant de notre assemblée est ton éloge ;
hâte-toi, car un cheval et une robe je t'envoie.