Ghazal 90: O upupa della brezza, a Saba ti mando

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

حیف است طایری چو تو در خاک‌دان غم
زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت

در راه عشق مرحلهٔ قرب و بعد نیست
می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر
در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب
جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت

ای غایب از نظر که شدی هم‌نشین دل
می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت

در روی خود تفرج صنع خدای کن
کآیینهٔ خدای‌نما می‌فرستمت

تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند
قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت
با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

حافظ، سرود مجلس ما ذکر خیر توست
بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت

O upupa della brezza, a Saba ti mando;
guarda da dove a dove ti mando.

Peccato che un uccello come te stia nel mondezzaio del dolore;
di qui al nido della fedeltà ti mando.

Sulla via dell'amore non c'è tappa di vicino e lontano;
ti vedo chiaramente, e una preghiera ti mando.

Ogni mattina e ogni sera una carovana di buoni auguri,
in compagnia del vento del nord e della brezza, ti mando.

Perché l'esercito della pena per te non rovini il regno del cuore,
la mia stessa cara vita, come provvista, ti mando.

O tu, assente dalla vista e divenuta compagna del cuore,
prego per te, e una lode ti mando.

Godi nel tuo stesso volto dell'opera di Dio,
ché uno specchio che mostra Dio ti mando.

Perché i menestrelli ti diano notizia del mio desiderio,
canto e ghazal, con suono e melodia, ti mando.

Coppiere, vieni, ché la voce dell'invisibile mi diede la buona notizia:
abbi pazienza con il dolore, ché un rimedio ti mando.

Hafez, il canto della nostra adunanza è il tuo buon ricordo;
affrettati, ché cavallo e veste ti mando.