Ghazal 91: O tu, assente dalla mia vista, ti affido a Dio

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محراب ابرویت بنما تا سحرگهی
دست دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی
صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب
بیمار باز پرس که در انتظارمت

صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار
بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد
منت پذیر غمزهٔ خنجر گذارمت

می‌گریم و مرادم از این سیل اشک‌بار
تخم محبت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل
در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست
فی‌الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

O tu, assente dalla mia vista, ti affido a Dio;
mi hai bruciato l'anima, e con tutto il cuore ti amo.

Finché non trascinerò il lembo del sudario sotto il piede della terra,
non credere che lascerò il lembo della tua veste.

Mostra la nicchia del tuo sopracciglio, perché all'alba
io alzi le mani in preghiera e te le metta al collo.

Se dovrò andare da Harut di Babilonia,
farò cento specie di magia per riportarti.

Voglio morire davanti a te, o medico infedele;
chiedi del malato, ché ti sto aspettando.

Ho fatto scorrere dagli occhi cento ruscelli,
nella speranza del seme d'amore che seminerei nel tuo cuore.

Versò il mio sangue e mi liberò dalla pena d'amore;
sono grato al tuo sguardo che maneggia il pugnale.

Piango, e il mio scopo in questo torrente di lacrime
è il seme dell'affetto che seminerei nel tuo cuore.

Per bontà, dammi accesso a te, perché con il cuore ardente
io faccia piovere ai tuoi piedi, istante dopo istante, perle dagli occhi.

Hafez, vino, bellezza e vita da rend non sono la tua condizione;
eppure nel complesso li pratichi, e te lo lascio passare.