Ghasel 91: O du, meinem Blick entzogen, ich befehle dich Gott

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محراب ابرویت بنما تا سحرگهی
دست دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی
صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب
بیمار باز پرس که در انتظارمت

صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار
بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد
منت پذیر غمزهٔ خنجر گذارمت

می‌گریم و مرادم از این سیل اشک‌بار
تخم محبت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل
در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست
فی‌الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

O du, meinem Blick entzogen, ich befehle dich Gott;
du hast meine Seele verbrannt, und von Herzen liebe ich dich.

Solange ich den Saum des Leichentuchs nicht unter den Fuß der Erde ziehe,
glaube nicht, dass ich die Hand von deinem Saum lasse.

Zeig mir die Gebetsnische deiner Braue, damit ich in der Frühe
die Hände zum Gebet erhebe und sie um deinen Hals lege.

Müsste ich zu Harut nach Babylon gehen,
hundert Arten von Zauber würde ich tun, um dich zu holen.

Ich will vor dir sterben, o treuloser Arzt;
frag nach dem Kranken, denn ich warte auf dich.

Hundert Bäche habe ich aus den Augen fließen lassen,
in der Hoffnung auf den Samen der Liebe, den ich in dein Herz säe.

Er vergoss mein Blut und befreite mich vom Liebeskummer;
ich bin deinem dolchführenden Blick zu Dank verpflichtet.

Ich weine, und mein Ziel bei dieser Flut von Tränen
ist der Same der Zuneigung, den ich in dein Herz säe.

Gewähre mir aus Güte Zutritt zu dir, damit ich mit brennendem Herzen
Augenblick um Augenblick Perlen aus den Augen zu deinen Füßen regnen lasse.

Hafis, Wein, Schönheit und Rendtum sind nicht dein Stand;
doch im Ganzen übst du sie, und ich lasse es dir durchgehen.