Ghasel 93: Welche Güte war es, dass plötzlich ein Tropfen deiner Feder

چه لطف بود که ناگاه رشحهٔ قلمت
حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت

به نوک خامه رقم کرده‌ای سلام مرا
که کارخانهٔ دوران مباد بی رقمت

نگویم از من بی‌دل به سهو کردی یاد
که در حساب خرد نیست سهو بر قلمت

مرا ذلیل مگردان به شکر این نعمت
که داشت دولت سرمد عزیز و محترمت

بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد
که گر سرم برود برندارم از قدمت

ز حال ما دلت آگه شود مگر وقتی
که لاله بردمد از خاک کشتگان غمت

روان تشنهٔ ما را به جرعه‌ای دریاب
چو می‌دهند زلال خضر ز جام جمت

همیشه وقت تو ای عیسی صبا خوش باد
که جان حافظ دلخسته زنده شد به دمت

Welche Güte war es, dass plötzlich ein Tropfen deiner Feder
die Rechte unseres Dienstes deiner Großmut vorlegte.

Mit der Spitze des Rohrs hast du einen Gruß an mich geschrieben;
nie sei die Werkstatt der Zeit ohne deine Schrift.

Ich sage nicht, du habest meiner, des Herzlosen, aus Versehen gedacht,
denn in der Rechnung der Vernunft kennt deine Feder kein Versehen.

Erniedrige mich nicht, zum Dank für diese Gnade,
dass das ewige Glück dich teuer und geehrt hielt.

Komm, denn mit der Spitze deiner Locke will ich vereinbaren,
dass ich, ginge auch mein Kopf dahin, ihn nicht von deinem Fuß hebe.

Dein Herz erfährt von unserem Zustand wohl erst dann,
wenn Tulpen aus dem Staub der vom Kummer um dich Getöteten wachsen.

Komm unserer durstigen Seele mit einem Schluck zu Hilfe,
da man dir Chidrs klares Wasser aus Dschamschids Becher gibt.

Immer sei deine Zeit froh, o Jesus des Morgenwinds,
denn die Seele des herzensmüden Hafis wurde durch deinen Atem lebendig.