Ghazal 11: Échanson, illumine notre coupe de la lumière du vin

ساقی به نور باده برافروز جام ما
مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریدهٔ عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و ناز سهی‌قدان
کآید به جلوه سرو صنوبرخرام ما

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری
زنهار، عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری؟
خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است
زآن رو سپرده‌اند به مستی زمام ما

ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست
نان حلال شیخ ز آب حرام ما

حافظ ز دیده دانهٔ اشکی همی‌فشان
باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

دریای اخضر فلک و کشتی هلال
هستند غرق نعمت حاجی‌قوام ما

Échanson, illumine notre coupe de la lumière du vin ;
ménestrel, chante que les affaires du monde vont selon notre désir.

Dans la coupe nous avons vu le reflet du visage de l'ami,
ô toi qui ignores le plaisir de notre boisson sans fin.

Il ne meurt jamais, celui dont le cœur a pris vie par l'amour ;
notre durée est inscrite au registre du monde.

La coquetterie et les grâces des belles à haute taille ne durent
que jusqu'à ce que paraisse notre cyprès à la démarche de pin.

Ô vent, si tu passes par la roseraie des amis,
prends garde de présenter à l'aimée notre message.

Dis : pourquoi chasses-tu exprès notre nom de ta mémoire ?
Il viendra de lui-même, le temps où tu ne te souviendras plus de notre nom.

L'ivresse plaît aux yeux de notre belle qui lie les cœurs ;
c'est pourquoi l'on a remis nos rênes à l'ivresse.

Je crains qu'au jour des comptes il ne l'emporte en rien,
le pain licite du cheikh sur notre eau illicite.

Hafez, répands toujours de tes yeux une graine de larmes ;
peut-être l'oiseau de l'union viendra-t-il à notre piège.

La mer verte du ciel et le navire du croissant
sont noyés dans les bienfaits de notre Hadji Qavam.