Ghazal 12: La lune de la beauté tient son éclat de votre visage radieux

ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما
آب‌روی خوبی از چاه زنخدان شما

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده
باز گردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت
به که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگر
زان که زد بر دیده آبی، روی رخشان شما

با صبا همراه بفرست از رخت گل دسته‌ای
بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم
گرچه جام ما نشد پر می به دوران شما

دل خرابی می‌کند، دلدار را آگه کنید
زینهار ای دوستان‌، جان من و جان شما

کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟
خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

دور دار از خاک و خون دامن، چو بر ما بگذری
کاندر این ره کشته بسیارند، قربان شما

می‌کند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگو
روزی ما باد لعل شکرافشان شما

ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو
کای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما

گرچه دوریم از بساط قرب‌، همت دور نیست
بندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما

ای شهنشاه بلند اختر‌، خدا را همتی
تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

La lune de la beauté tient son éclat de votre visage radieux ;
la grâce tient son lustre du puits de votre menton.

Mon âme, venue au bord des lèvres, veut vous voir ;
doit-elle revenir ou sortir ? Quel est votre ordre ?

Nul, au temps de votre œil de narcisse, n'a eu sa part de sécurité ;
mieux vaut ne pas vendre la pudeur à ceux que vous enivrez.

Notre fortune ensommeillée va peut-être s'éveiller,
puisque votre visage radieux lui a jeté de l'eau sur les yeux.

Envoyez avec la brise un bouquet de votre joue ;
peut-être sentirons-nous un parfum de la terre de votre jardin.

Longue vie et vos vœux comblés, échansons du festin de Djamchid,
bien que notre coupe ne se soit pas remplie à votre tour.

Le cœur fait des ravages ; avertissez la gardienne du cœur.
Prenez garde, amis : il y va de ma vie et de la vôtre.

Quand, Seigneur, ce vœu se réalisera-t-il, qu'ils s'unissent :
notre esprit recueilli et votre chevelure éparse ?

Tenez votre robe loin de la poussière et du sang en passant près de nous,
car sur ce chemin les tués sont nombreux, sacrifiés pour vous.

Hafez dit une prière ; écoutez, dites amen :
que votre lèvre de rubis qui répand le sucre soit notre pain quotidien.

Brise du matin, dis de notre part aux habitants de la ville de Yazd :
que la tête des ingrats soit la balle de votre maillet.

Bien que nous soyons loin du tapis de la proximité, notre zèle n'est pas loin ;
nous sommes le serviteur de votre roi et le chantre de vos louanges.

Ô roi des rois à l'étoile haute, pour l'amour de Dieu, un secours,
que je baise comme une étoile la poussière de votre palais.