Ghazal 136: Non si può mettere la mano nell'anello di quella doppia ciocca

دست در حلقهٔ آن زلف دوتا نتوان کرد
تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

آن‌چه سعی است، من اندر طلبت بنمایم
این قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست
به فسوسی که کند خصم، رها نتوان کرد

عارضش را به مثل ماه فلک نتوان گفت
نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد

سروبالای من آنگه که درآید به سماع
چه محل جامهٔ جان را که قبا نتوان کرد؟

نظر پاک تواند رخ جانان دیدن
که در آیینه نظر جز به صفا نتوان کرد

مشکل عشق نه در حوصلهٔ دانش ماست
حل‌ این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد

غیرتم کشت که محبوب جهانی، لیکن
روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد

من چه گویم؟ که تو را نازکی طبع لطیف
تا به حدیست که آهسته دعا نتوان کرد

بجز ابروی تو محراب دل حافظ نیست
طاعت غیر تو در مذهب ما نتوان کرد

Non si può mettere la mano nell'anello di quella doppia ciocca;
non si può fare affidamento sulla tua promessa né sulla brezza del mattino.

Tutto lo sforzo possibile lo mostrerò nel cercarti;
resta il fatto che il destino non si può cambiare.

Il lembo dell'amico è venuto in mano al prezzo di cento sangui del cuore;
non lo si può lasciare per lo scherno di un avversario.

La sua guancia non si può paragonare alla luna del cielo;
non si può accostare l'amico a un qualunque buono a nulla.

Quando la mia bella dalla statura di cipresso entra nella danza,
che cosa vale la veste dell'anima, che non la si possa strappare?

Solo uno sguardo puro può vedere il volto dell'amata,
ché nello specchio non si può guardare se non con limpidezza.

La difficoltà dell'amore non è alla portata del nostro sapere;
questo punto non si può risolvere con un simile pensiero fallace.

La gelosia mi ha ucciso, perché sei l'amata di un mondo intero, ma
non si può litigare giorno e notte con le creature di Dio.

Che dirò? La delicatezza della tua natura sottile
è tale che nemmeno pregare a bassa voce si può.

Fuori dal tuo sopracciglio il cuore di Hafez non ha nicchia di preghiera;
nella nostra dottrina non si può obbedire ad altri che a te.