Ghazal 15: Ô beauté céleste, qui dénoue le cordon de ton voile ?

ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت؟
وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز
کآغوش که شد منزل آسایش و خوابت؟

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری
پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت
تا باز چه اندیشه کند رأی صوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیداست نگارا که بلند است جنابت

دور است سر آب از این بادیه، هشدار
تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل
باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل‌افروز که منزلگه انسی
یا رب مکناد آفت ایام، خرابت

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد
صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت

Ô beauté céleste, qui dénoue le cordon de ton voile ?
Ô oiseau du paradis, qui te donne le grain et l'eau ?

Le sommeil a fui mes yeux dans cette pensée qui brûle le foie :
quels bras sont devenus ta demeure de repos et de sommeil ?

Tu ne t'enquiers pas du derviche, et je crains que tu n'aies
ni pensée du pardon ni souci de la récompense.

Cet œil languissant a détroussé le cœur des amants ;
à cette manière on voit que ton vin est enivrant.

La flèche d'œillade que tu lanças à mon cœur a manqué ;
voyons ce que méditera encore ton jugement sûr.

Chaque plainte et chaque cri que j'ai poussés, tu ne les as pas entendus ;
il est clair, ma belle, que ta cour est haut placée.

La source est loin de ce désert ; prends garde
que le démon des solitudes ne te leurre d'un mirage.

Par quelle règle iras-tu sur le chemin de la vieillesse, ô cœur ?
Du moins les jours de ta jeunesse ont été dépensés dans l'erreur.

Ô palais qui réjouis le cœur, séjour de l'intimité,
Seigneur, que le fléau des jours ne te mette pas en ruine.

Hafez n'est pas un esclave qui fuit son maître ;
fais la paix et reviens, car je suis ruiné par ton reproche.