Ghazal 14: Je dis : ô sultane des belles, aie pitié de cet étranger.

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل، ره گم کند مسکین غریب

گفتمش مگذر زمانی، گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم؟
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب

می‌نماید عکس می، در رنگ روی مه وشت
همچو برگ ارغوان بر صفحهٔ نسرین، غریب

بس غریب افتاده است آن مور خط، گرد رخت
گرچه نبود در نگارستان، خط مشکین غریب

گفتم ای شام غریبان طرهٔ شبرنگ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب

Je dis : ô sultane des belles, aie pitié de cet étranger.
Elle dit : à suivre son cœur, le pauvre étranger perd sa route.

Je lui dis : reste un instant. Elle dit : tiens-moi pour excusée ;
comment celle qu'on éleva chez soi supporterait-elle le chagrin de tant d'étrangers ?

Que chaut à la choyée qui dort sur l'hermine royale
que l'étranger fasse d'épine et de roc sa couche et son oreiller ?

Toi dont la chaîne de cheveux retient tant de familiers,
comme ce grain noir tombe étrangement bien sur ta joue colorée.

Le reflet du vin paraît dans le teint de ton visage de lune
comme une feuille d'arbre de Judée sur une page d'églantine : étrange.

Bien étrange est ce duvet en ligne de fourmis autour de ton visage,
bien que dans la galerie de peintures une ligne de musc ne soit pas étrange.

Je dis : ô toi dont la boucle couleur de nuit est le soir des étrangers,
prends garde, à l'aube, quand gémira cet étranger.

Elle dit : Hafez, les familiers mêmes sont au degré de la stupeur ;
rien d'étonnant si l'étranger demeure las et misérable.