Ghazal 179: La bonne nouvelle est venue : les jours de chagrin ne dureront pas

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر یار خاک‌سار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است؟
چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند

سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که «جام باده بیاور که جم نخواهد ماند»

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه!
که این معامله تا صبح‌دم نخواهد ماند

توانگرا! دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که «جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند»

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

La bonne nouvelle est venue : les jours de chagrin ne dureront pas ;
cela n'a pas duré, ceci non plus ne durera pas.

Bien que je sois devenu poussière aux yeux de l'ami,
le rival non plus ne restera pas si honoré.

Puisque le gardien du rideau frappe chacun du sabre,
nul ne restera habitant du sanctuaire.

À quoi bon gratitude ou plainte pour le bon et le mauvais dessin,
quand aucun trait ne restera sur le feuillet de l'existence ?

Le chant du festin de Djamchid, dit-on, était celui-ci :
apporte la coupe de vin, car Djamchid ne restera pas.

Tiens pour un gain, ô bougie, l'union avec le papillon,
car cette affaire ne durera pas jusqu'à l'aube.

Ô riche, gagne le cœur de ton derviche,
car le dépôt d'or et le trésor d'argent ne resteront pas.

Sur cette voûte d'émeraude on a écrit en or :
rien ne restera que la bonté des généreux.

Ne désespère pas de la tendresse de l'aimée, Hafez,
car la trace de la dureté et le signe de la tyrannie ne resteront pas.