Ghazal 180: Ô toi dont la pistache a ri du récit du sucre

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیث قند
مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند
زین قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند

خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون
دل در وفای صحبت رود کسان مبند

گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی
ما نیستیم معتقد شیخ خودپسند

ز آشفتگی حال من آگاه کی شود؟
آن را که دل نگشت گرفتار این کمند

بازار شوق گرم شد آن سروقد کجاست؟
تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند

جایی که یار ما به شکرخنده دم زند
ای پسته کیستی تو، خدا را به خود مخند

حافظ چو ترک غمزهٔ ترکان نمی‌کنی
دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خجند

Ô toi dont la pistache a ri du récit du sucre,
je suis épris ; pour l'amour de Dieu, un rire sucré.

Le Touba n'ose parler devant ta taille ;
je passe sur ce récit, car le propos irait haut.

Si tu ne veux pas qu'un fleuve de sang monte de tes yeux,
n'attache pas ton cœur à la fidélité des enfants d'autrui.

Que tu te fasses voir ou que tu lances des sarcasmes,
nous ne croyons pas au cheikh content de lui-même.

Comment saurait-il le désordre de mon état,
celui dont le cœur n'a pas été pris à ce lasso ?

Le marché du désir s'échauffe ; où est cette taille de cyprès,
que je fasse de mon âme la graine de rue sur le feu de son visage ?

Là où notre amie parle de son rire de sucre,
qui es-tu, pistache ? Pour l'amour de Dieu, ne ris pas de toi-même.

Hafez, puisque tu ne renonces pas aux œillades des Turcs,
sais-tu où est ta place ? Au Khwarezm ou à Khodjend.