Ghasel 190: Deine moschusschwarze Feder trägt an dem Tag, da sie unser gedenkt

کلک مشکین تو، روزی که ز ما یاد کند
ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند

قاصد منزل سلمی که سلامت بادش
چه شود، گر به سلامی، دل ما، شاد کند؟

امتحان کن! که بسی گنج مرادت بدهند
گر خرابی چو مرا، لطف تو، آباد کند

یا رب! اندر دل آن خسرو شیرین انداز
که به رحمت، گذری بر سر فرهاد کند!

شاه را به بود از طاعت صدساله و زهد
قدر یک ساعته عمری که در او، داد کند

حالیا، عشوهٔ ناز تو، ز بنیادم برد
تا دگرباره، حکیمانه، چه بنیاد کند

گوهر پاک تو از مدحت ما مستغنی‌ست
فکر مشاطه، چه با حسن خداداد کند؟

ره نبردیم به مقصود خود اندر شیراز
خرم آن روز که «حافظ»، ره بغداد کند

Deine moschusschwarze Feder trägt an dem Tag, da sie unser gedenkt,
den Lohn für die Freilassung von zweihundert Sklaven davon.

Der Bote aus Salmas Wohnstatt, Heil sei mit ihm,
was wäre es, wenn er mit einem Gruß unser Herz erfreute?

Mach die Probe: Man gibt dir manchen Schatz des Verlangens,
wenn deine Güte eine Ruine wie mich wieder aufbaut.

O Herr, gib es jenem süßen Chosrau ins Herz,
dass er in Erbarmen bei Farhad vorüberkommt.

Für einen König ist besser als hundertjähriger Gehorsam und Enthaltsamkeit
der Wert einer einzigen Stunde Leben, in der er Gerechtigkeit übt.

Vorerst hat mich die Koketterie deiner Anmut aus dem Fundament gerissen;
sehen wir, welches Fundament sie weise wieder legt.

Dein reines Wesen bedarf unseres Lobes nicht;
was soll das Sinnen der Schmückerin bei gottgegebener Schönheit?

Wir fanden in Schiras nicht den Weg zu unserem Ziel;
glücklich der Tag, an dem Hafis den Weg nach Bagdad nimmt.