Ghazal 202: Se peut-il que l'on rouvre les portes des tavernes

بود آیا که در میکده‌ها بگشایند؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایند؟

اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند
دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند

به صفای دل رندان صبوحی‌زدگان
بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند

نامهٔ تعزیت دختر رز بنویسید
تا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایند

گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب
تا حریفان همه خون از مژه‌ها بگشایند

در میخانه ببستند خدایا مپسند
که در خانهٔ تزویر و ریا بگشایند

حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا
که چه زنار ز زیرش به دغا بگشایند

Se peut-il que l'on rouvre les portes des tavernes,
et que l'on dénoue le nœud de notre affaire entravée ?

Si on les a fermées pour le cœur de l'ascète imbu de lui-même,
garde le cœur ferme, car on les rouvrira pour l'amour de Dieu.

Par la pureté de cœur des libertins qui boivent au matin,
bien des portes closes s'ouvrent avec la clef de la prière.

Écrivez la lettre de condoléances pour la fille de la vigne,
afin que tous les jeunes mages dénouent leurs doubles tresses.

Coupez la chevelure de la harpe pour la mort du vin pur,
afin que tous les compagnons fassent couler le sang de leurs cils.

On a fermé la porte de la taverne ; ô Dieu, n'approuve pas
que l'on ouvre la porte de la maison du mensonge et de l'hypocrisie.

Hafez, ce froc que tu portes, tu verras demain
quelle ceinture d'infidèle on découvrira dessous, à ta honte.